Tej nocy nie spałem.

Kiedy Ellie poszła spać, przeszedłem się po domu pokój po pokoju, sprawdzając dwa razy każde drzwi i okno.

W końcu usiadłam na kanapie z telefonem na kolanach i wymieniłam nazwiska każdego sąsiada, każdego rodzica z żłobka, każdego mężczyzny o imieniu Tom, którego kiedykolwiek poznałam.

Nic.

To musiała być wyobraźnia Ellie.

I wtedy o 1:13 nad ranem usłyszałem to.

Najcichszy dźwięk gdzieś na korytarzu. Delikatne pukanie – jakby jedna kostka palca ledwo musnęła szkło.

Raz.

Potem cisza.

Siedziałam kompletnie zamrożona, powtarzając sobie, że to gałąź drzewa. Że dom się osiada. Że to wszystko, byle nie to, co podpowiadał mi instynkt.

Kiedy w końcu zmusiłam się, żeby wyjść na korytarz, w pokoju Ellie panowała cisza.

Korytarz był pusty.

Ale jej kurtyna się poruszała.

Nie było wiatru.

Nawet najmniejszego wiatru.

Stałam w drzwiach, obserwując kołyszącą się zasłonę i wtedy podjęłam decyzję.

Następnego ranka kupiłem aparat fotograficzny.

Postawiłam ją na półce Ellie, między jej pluszową żyrafą a stosem książeczek kartonowych – na tyle małą, że pięciolatka, która nadaje imiona kocykom, nie zwróciłaby na nią uwagi. Skierowałam ją prosto w stronę okna.

Nie powiedziałem Ellie.

Powiedziałem sobie, że to tylko dla spokoju ducha. Że obejrzę kilka nocy bez filmów i się uspokoję.

Tej nocy położyłem się spać o 22:05, trzymając telefon obok poduszki, z otwartą aplikacją aparatu i przyciemnionym ekranem.

O 2:13 nad ranem zadzwonił telefon.

Wpatrywałem się w ekran, aż w końcu w pełni się rozbudziłem.

Nagranie było ziarniste i szare – zielonkawe kształty i spłaszczone cienie – ale wyraźnie widziałem Ellie siedzącą prosto na łóżku i cicho mówiącą do okna.

Wyglądała na całkowicie zrelaksowaną, jakby to było zupełnie normalne.

A tuż przy szybie, na tyle blisko, że można było się do niej niemal przysunąć, stała jakaś sylwetka.

Wysoki.

Nadal.

Starszy, sądząc po zgarbionej linii ramion.

Przez ułamek sekundy jego twarz odbijała się w lustrze w szafie Ellie.

Ciąg dalszy na następnej stronie