Pierwszego dnia pracy doświadczony kelner o imieniu George ostrzegł ją. „Tamten stolik” – powiedział, wskazując na róg, gdzie zazwyczaj siadała Victoria – „to tam, gdzie ona siedzi. Żona Lawrence’a Ashforda, miliardera. I uwierz mi, to nasz najgorszy koszmar. Jeden błąd i zrujnuje ci życie”. Rachel spojrzała na niego sceptycznie. Czy naprawdę była aż tak okrutna? George skinął głową. „Ostatnim razem zwolniła kelnera tylko dlatego, że jego obecność przy jej talerzu sprawiła, że poczuła się nieswojo”.
Tego samego wieczoru Rachel po raz pierwszy zobaczyła Victorię. Poruszała się z gracją królowej, wchodząc do swojej sali tronowej. Jej suknia prawdopodobnie kosztowała więcej, niż Rachel zarobiłaby przez cały rok. Ale najbardziej uderzyły ją jej oczy, lodowato niebieskie, przenikliwe, wyrachowane. Jej wzrok omiótł salę, a Rachel zauważyła, że wszyscy drgnęli, mijając ją.
Tej nocy młody kelner o imieniu Daniel popełnił fatalny błąd: jego rękaw, choć nieznacznie, dotknął brzegu talerza Victorii. Natychmiast się wycofała, jakby otruta, i cichym, lecz stanowczym głosem powiedziała: „Twój rękaw jest na moim jedzeniu. Jest skażone. Całkowicie straciłam apetyt”. Daniel stał jak wryty, podczas gdy menedżer pojawił się, przepraszając. Rachel patrzyła ze swojego kąta, groza sytuacji przeszywała jej pierś. Ale to, co zobaczyła w tym momencie, to nie była po prostu kobieta wymagająca. To była kobieta, która nadużywała swojej władzy, która czerpała przyjemność z upokarzania innych.
Jednak zamiast dać się zastraszyć, Rachel poczuła, jak w jej wnętrzu zapala się iskra. Wiedziała, że musi coś zrobić. Spędziła lata jako dziennikarka śledcza, ucząc się odkrywać najciemniejsze sekrety, znajdować pęknięcia w zbroi tych, którzy wydawali się niezniszczalni. A Victoria Ashford, pomyślała Rachel, miała więcej pęknięć, niż ludzie zdawali sobie sprawę.
Tydzień później Rachel znalazła się bezpośrednio na linii ognia Victorii. Kelner przydzielony do jej stolika zadzwonił, że jest chory, a kierownik ze zmęczonym wyrazem twarzy przydzielił jej stolik do żony miliardera. Wszyscy inni kelnerzy wiedzieli, co to oznacza. George dał jej ostrzeżenie, ale Rachel się nie poddała. Była gotowa.
Wieczór minął, Victoria jak zwykle wygłaszała absurdalne narzekania. Ale kiedy nadszedł czas podania francuskiej zupy cebulowej, coś się zmieniło. Victoria narzekała, że zupa jest zimna, mimo że Rachel wiedziała, że jest idealnie gorąca. To był tylko test, sposób na sprawdzenie jej, sprawdzenie reakcji. Ale Rachel, zamiast poddać się panice, postawiła na swoim.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
