W tym momencie drzwi wejściowe gwałtownie się otworzyły. Dźwięk kluczy uderzających o podłogę rozbrzmiewał w całym domu. Mój mąż, Lars, pojawił się z wykrzywioną twarzą zaskoczony. Spojrzał na kałużę u moich stóp. Oddychałem ciężko. Moje drżące dłonie na brzuchu.
Wyraz twarzy Larsa natychmiast się zmienił. Cień przesunął się przez jego oczy. Zacisnął szczękę, pokazując kości.
"Co... czy... gotowe?" Jego głos był tak niski i zimny, że nawet Eliza zrobiła krok w tył.
Próbowałem go dogonić, ale nogi mi się poddały. Zanim upadłem, Lars trzymał mnie ostrożnie.
I w tej chwili wiedziałam: coś w nim pękło.
A to, co było potem... Nie było już odwrotu.
Lars podniósł mnie na ręce, nie spuszczając wzroku z matki i siostry. Jego kroki były szybkie, napięte, niemal gwałtowne. Czułem, jak jego serce bije gwałtownie przy moim ramieniu.
"Zabiorę cię do szpitala," wyszeptał, a jego głos drżał z wściekłości.
"Lars, nie dramatyzuj," warknęła Greta. Ta kobieta zawsze przesadza.
Zatrzymał się. Powoli odwrócił głowę w ich stronę.
"Następnym razem, gdy usłyszę, jak tak o niej mówisz... Nawet nie będziesz mógł cofnąć go."
Eliza zaśmiała się.
"No weź, nie było aż tak źle. Po prostu ją odepchnąłem."
"Odłożyłeś to na bok?" Lars zrobił krok w jej stronę, wciąż mnie niosąc. Odepchnąć ją, Elizo? Albo popychanie ośmiomiesięcznej ciężarnej kobiety o stół?
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
Wyszedł z domu bez słowa. Gdy pomagali mi wsiąść do samochodu, próbowałem mówić:
"Lars... boli..."
"Wiem, kochanie. Trzymaj się. Jestem tutaj."
Podczas podróży do szpitala w Maladze, gdzie mieszkaliśmy, presja wzrosła, a strach przeszył mnie do kości. Miałem przeczucie, że coś jest nie tak
Po przybyciu pielęgniarka natychmiast mnie rozpoznała i zadzwoniła na ostry dyżur. Zabrali mnie do pokoju, podczas gdy Lars rozmawiał z lekarzem, dr Alcantarą, z twarzą zniekształconą z troski.
Kiedy zaczęli mnie monitorować, usłyszałem, jak lekarz mamrotał coś o częściowym odklejeniu łożyska. Serce mi zatonęło.
Kilka minut później wszedł Lars. Wziął moją dłoń.
"Będzie dobrze," obiecuję ci.
Ale widziałem jego oczy. I wiedziałem, że nie złożył tej obietnicy jako mąż.
Robił to jak człowiek na skraju utraty wszystkiego.
Poród był szybki i bolesny. Za szybko. Kiedy usłyszałam płacz mojego dziecka, poczułam mieszankę ulgi i strachu.
"To silne dziecko," powiedziała jedna z pielęgniarek z łagodnym uśmiechem.
Lars płakał w milczeniu, trzymając naszego syna. Ale łzy nie były zwykłym szczęściem.
To były łzy czegoś mroczniejszego.
Coś, co planował.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
