El mundo se convirtió en un túnel de velocidad y violencia. El viento ahullaba contra el fuselaje. Las ametralladoras de su P47 escupieron fuego y plomo mientras Mario mantenía el objetivo en su mira. Explosiones sacudían el suelo, humo negro se elevaba y entonces, en el último segundo, jaló la palanca hacia atrás con todas sus fuerzas, sintiendo la gravedad aplastarlo contra el asiento mientras el avión subía de nuevo. Lo había logrado. Había sobrevivido su primera pasada, pero cuando miró alrededor vio que uno de los aviones americanos estaba en problemas.
Humo gris salía de su motor y perdía altitud rápidamente. El piloto gritaba por radio que estaba herido, que no podía mantener el control. Y Mario, sin pensarlo, sin esperar órdenes, viró su P47 y descendió para cubrirlo. Lo que pasó después fue puro instinto. Mario voló tan cerca del avión dañado que podía ver la cara del piloto americano pálida de dolor y miedo. Las posiciones antiaéreas japonesas seguían disparando y ahora enfocaban su fuego en ambos aviones. Mario zigzagueó violentamente, atrayendo el fuego hacia sí mismo, mientras el piloto herido intentaba mantener su avión en el aire lo suficiente para llegar a terreno, amigo.
Fue una danza mortal que duró tal vez 3 minutos, pero que se sintió como una eternidad. Finalmente, el piloto americano logró hacer un aterrizaje de emergencia en una zona despejada controlada por tropas aliadas. Mario permaneció en el aire dando vueltas sobre él hasta que vio las tropas terrestres acercarse a rescatarlo. Solo entonces regresó a la formación con el combustible peligrosamente bajo y su uniforme empapado de sudor. Cuando aterrizó en Clarkfield, esperaba una reprimenda por romper la formación.
En cambio, fue recibido por un grupo de pilotos americanos, incluyendo al mayor Patterson, que lo miraban con una mezcla de incredulidad y algo que Mario tardó un momento en reconocer. Respeto. Eso fue lo más loco que he visto en mi vida, dijo Patterson sacudiendo la cabeza, pero había una sonrisa en su rostro. Salvaste al teniente Cooper. Si no hubieras estado ahí, lo habrían derribado. Otro piloto se acercó y le dio una palmada en el hombro a Mario.
Eres un loco, hijo de perra, mexicano, pero un loco con agallas. La palabra loco se quedó. En los días siguientes, cada vez que Mario caminaba por la base, los soldados americanos lo señalaban y susurraban, “Ese es el piloto mexicano loco.” Al principio, Mario no sabía si debía sentirse insultado u honrado, pero sus compañeros del Escuadrón 2011 lo entendieron inmediatamente. “Te están respetando, hermano”, le dijo el teniente García, uno de sus amigos más cercanos. Para ellos, loco, significa que no tienes miedo, que harías lo imposible por tu gente.
Es un cumplido, aunque no lo parezca. Y Mario comenzó a darse cuenta de que tenía razón. Cuando pasaba junto a los soldados americanos, algunos lo saludaban, otros le ofrecían cigarrillos. Y el teniente Cooper, cuya vida había salvado, lo buscó una tarde con los ojos rojos y le dio un apretón de manos que duró largo rato. “No sé cómo agradecerte, amigo”, dijo Cooper con voz quebrada. “Tengo una esposa y una niña en Oklahoma. Gracias a ti voy a volver a verlas.” Mario no supo qué decir, solo asintió y sintió algo cálido expandirse en su pecho, algo que no había sentido desde que dejó México.
Las misiones continuaron. Junio se convirtió en julio y el escuadrón 2011 voló docenas de salidas sobre Luzón y Formosa. Perdieron a algunos de sus compañeros. El capitán Raso murió cuando su avión fue alcanzado por fuego antiaéreo y se estrelló en las montañas. El teniente Espinoza tuvo que lanzarse en paracaídas sobre territorio enemigo y pasó tres días escondiéndose en la selva antes de que guerrilleros filipinos lo encontraran y lo devolvieran a las líneas aliadas. Cada pérdida era un golpe que todos sentían profundamente.
En las noches, Mario y sus compañeros se reunían y bebían el whisky barato que compraban en el Economo, brindando por los caídos y cantando canciones mexicanas que sonaban extrañamente hermosas bajo el cielo estrellado del Pacífico. Un caminos de Guanajuato, la Adelita, México lindo y querido. Las voces se quebraban en las partes más emotivas y nadie se avergonzaba de las lágrimas que rodaban por sus mejillas. Pero fue en agosto cuando Mario realmente se ganó el título de loco, de una manera que nadie olvidaría.
La guerra estaba llegando a su fin, aunque nadie lo sabía con certeza todavía. Las bombas atómicas habían caído sobre Hiroshima y Nagasaki, y los rumores de una rendición japonesa circulaban por toda la base. Pero hasta que llegara esa rendición, las misiones continuaban. Una tarde, el Escuadrón 2011 fue enviado junto con unidades americanas a atacar un último reducto japonés en una isla pequeña cerca de Formosa. La resistencia era mínima. Según la inteligencia debía ser una misión rápida y sin complicaciones, pero la inteligencia estaba equivocada.
Cuando los aviones llegaron al objetivo, fueron recibidos por un fuego antiaéreo masivo. Los japoneses habían concentrado sus últimas defensas ahí, decididos a morir peleando. Uno de los P47 fue alcanzado inmediatamente y comenzó a caer envuelto en llamas. El piloto no logró ectarse. Mario sintió la rabia y el horror mezclarse en su estómago mientras veía a su camarada estrellarse contra la selva. Y entonces vio algo más. Tres aviones americanos estaban siendo perseguidos por cazas japoneses que habían aparecido de la nada.
Los americanos estaban en problemas, superados en número y separados del resto de la formación. Mario no esperó órdenes, empujó el acelerador a fondo y lanzó su P47 hacia los casas enemigos con una ferocidad que sorprendió incluso a él mismo. Gritó algo en español que ni siquiera él entendió. Una mezcla de palabras y furia pura. abrió fuego contra el primer caza japonés y lo vio desintegrarse en una bola de fuego. El segundo caza viró para enfrentarlo, pero Mario era más rápido, más audaz, más desesperado.
Giró su avión en maniobras que desafiaban las leyes de la física, sintiendo cómo la gravedad amenazaba con hacerlo perder el conocimiento. Disparó de nuevo, falló. Disparó otra vez. Esta vez el caza japonés comenzó a dejar un rastro de humo negro y se alejó tambaleándose. Los tres pilotos americanos aprovecharon la distracción para reagruparse y contraatacar, y entre todos lograron ahuyentar a los cazas restantes. Cuando Mario aterrizó de nuevo en Clarkfield, sus manos temblaban tanto que apenas podía apagar los controles.
Wyszedł z kokpitu z osłabionymi nogami i zawrotem głowy, a potem, w chwili, która na zawsze pozostanie w jego pamięci, zobaczył trzech amerykańskich pilotów, których uratował, biegnących w jego stronę. Jeden z nich, wysoki, rudowłosy Teksańczyk o imieniu Henderson, przybył pierwszy i bez słowa złapał Mario i przytulił go tak mocno, że zabrakło mu powietrza. Szalone, przeklęte, szalone, piękne! Henderson krzyczał i płakał otwarcie.
Pozostałe dwie dołączyły do objęć, tworząc węzeł spoconych ciał, brudnych mundurów i łez ulgi i wdzięczności. Wokół nich zebrały się dziesiątki amerykańskich żołnierzy, którzy zaczęli krzyczeć i klaskać. Szalone, szalone, szalone. To była pieśń pełna szacunku, podziwu, braterstwa. Major Patterson podszedł z wyrazem, jakiego Mario nigdy wcześniej nie widział na jego twarzy. To było coś pomiędzy dumą a zdumieniem. Rodriguez, powiedział Patterson, a jego głos brzmiał ochryple. To, co zrobiłeś tam na górze, nie mam słów.
Uratowałeś trzech moich najlepszych ludzi. Dałeś im drugą szansę, żeby wrócili do domu. Zatrzymał się, a potem zrobił coś zupełnie nieoczekiwanego. Ustawił się i oddał Mario pełny wojskowy salut, jakby był generałem, a nie zwykłym kapitanem. To zaszczyt latać z wami," powiedział Patterson. I jeden po drugim, inni amerykańscy piloci obecni robili to samo. Przywitali meksykańskiego pilota, którego zlekceważyli, którego nazwano szalonym żartem, a teraz szalonym jako legenda.
Tej nocy, w koszarach Eskadry 2011, Mario siedział na swoim łóżku z fotografią matki w rękach. Jego towarzysze świętowali, śpiewając piosenki i dzieląc się ostatnimi butelkami tequili, które zachowali na wyjątkową okazję. Porucznik Garcia usiadł obok niego i podał mu papierosa. "Wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej niesamowite?" powiedziała Garcia. To nie tak, że uratowałeś tych gringosów, tylko pokazałeś im, że Meksyk nie jest krajem, że kiedy Meksykanin daje słowo, dotrzymuje go, że gdy Meksykanin walczy, walczy do końca.
Mario powoli skinął głową. Myślała o ojcu, o słowach, które wypowiedział przed odejściem. Pokaż im, z czego jesteśmy zrobieni my, Meksykanie. I czuł, że w jakiś sposób spełnił tę obietnicę. Wojna oficjalnie zakończyła się kilka dni później. Kapitulacja Japonii została ogłoszona 15 sierpnia 1945 roku, a świętowania w Clarkfield były burzliwe i chaotyczne. Żołnierze wszystkich narodowości przytulali się, płakali, śmiali się, nie mogąc uwierzyć, że w końcu przeżyli. Mario znalazł się pośrodku grupy amerykańskich pilotów, którzy podnieśli go na ramiona i paradowali po bazie, krzycząc "szalony, szalony, Meksykanin".
To już nie była zniewaga, lecz wyraz uczucia, szacunku, uznania. Henderson dał mu swój zegarek na rękę, coś, co ojciec podarował mu przed wyjazdem na wojnę. "Chcę, żebyś ją miał," powiedział Henderson, "żebyś zawsze pamiętał, że bracia nie są tylko z krwi, ale też z tego, co robisz, gdy to ma znaczenie." Eskadra 2011 powróciła do Meksyku w listopadzie 1945 roku. Powrót był bardzo różny od podróży w dół. Teraz byli weteranami wojennymi, naznaczonymi tym, co widzieli i zrobili.
Gdy statek w końcu zacumował w Veracruz, zostali powitani jak bohaterowie. Tysiące Meksykanów wypełniło doki, machając flagami i okrzykując okrzykami. Mario przeszukał tłum i w końcu zobaczył swoją matkę, mniejszą i starszą niż pamiętał, płaczącą z rękami na sercu. Pobiegł do niej i przytulił ją tak, jakby nie przytulał jej od lat. "Wróciłeś, synu," szeptała raz za razem. "Wróciłeś." Kolejne dni były wirującym chaosem, ceremoniami i przemówieniami.
Eskadra z 2011 roku została odznaczona przez prezydenta Meksyku. Gazety publikowały jego fotografie i opisywały jego wyczyny, ale dla Mario nic z tego nie miało większego znaczenia niż list, który otrzymał kilka tygodni później. To była książka Hendersona, napisana niezdarnym, ale szczerym angielskim. Powiedział: "Szalona, mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku w domu. Chciałem tylko, żebyś wiedział, że nigdy cię nie zapomnę. Opowiadałem wszystkim w Teksasie o najodważniejszym meksykańskim kierowcy, jakiego kiedykolwiek spotkałem.
Mój syn urodzi się za kilka miesięcy i jeśli będzie chłopcem, nazwę go Mario na twoją cześć, bo chcę, żebyś dorastał z wiedzą, że prawdziwa odwaga nie ma obywatelstwa. Twój brat na zawsze, Henderson. Mario czytał list tyle razy, że papier zaczął się zgardać. Trzymał ją obok fotografii matki, dwóch skarbów symbolizujących wszystko, o co walczył, swoją rodzinę i ojczyznę. I choć lata mijały, a wojna stała się wspomnieniem, Mario nigdy nie zapomniał dni w Clarkfield, gdy grupa amerykańskich żołnierzy
Nazwał go szaleńcem, bo rozumiał, że czasem bycie nazwanym szaleńcem za to, że robi to, co słuszne, za ryzykowanie wszystkiego, by ratować innych, za odmowę poddania się, gdy każdy rozsądny człowiek by to zrobił, to największy komplement, jaki człowiek może otrzymać, i że czasem bariery między krajami i kulturami są przełamywane nie przez traktaty czy przemówienia, lecz z aktami odwagi tak czystymi, że zmuszają wszystkich obecnych do uznania wspólnej ludzkiej natury, która nas łączy.
Bo ostatecznie Mario nie latał tylko przez Meksyk czy Stany Zjednoczone. Poleciał dla czegoś większego, dla idei, że odwaga, honor i braterstwo nie znają granic. Przez pewność, że gdy człowiek jest gotów oddać życie za innego, bez względu na kolor skóry czy język, którym mówi, pisze krwią i ogniem jedyną historię, która naprawdę się liczy – historię ludzi troszczących się o siebie nawzajem pośród piekła.
I to jest historia meksykańskiego kierowcy, który najpierw został nazwany szalonym, a potem przyjęty jak brat. Historia, która powinna być w każdym podręczniku, w każdym filmie, w każdej rozmowie o tym, co znaczy być odważnym. że Mario Rodríguez López i jego towarzysze z Eskadry 2011 nie tylko walczyli w wojnie, ale też pokazali, że Meksyk ma miejsce przy stole odważnych narodów, że Meksykanie nigdy nie byli, że gdy nadejdzie czas obrony sprawiedliwości, będą tam z orłem w sercach i niebem jako świadkami.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
