Puściłem jego ramię i podszedłem do szklanych drzwi prowadzących na taras. Nocne powietrze było chłodne. Taras był w połowie pusty, w oddali paliło tylko kilka par. Podszedłem do kamiennej balustrady, wpatrując się w światła miasta i czekając.
Nie musiałem długo czekać.
Usłyszałem zbliżający się stukot obcasów. Zapach Chanel No. 5 i mentolowych papierosów wypełnił świeże powietrze.
„No, no…” Głos Camili ociekał sarkazmem. „Spójrz tylko. Kot ubrany w jedwab”.
Odwróciłem się powoli. Byliśmy sami w tym kącie tarasu. A przynajmniej tak jej się wydawało. Wiedziała, że Harris chowa się za dużymi donicami z palmami i że ukryte kamery nagrywają.
„Dobry wieczór, proszę pani” powiedziałem.
„Nie mów do mnie „pani”. Nie jesteś nawet godzien ze mną rozmawiać”. Camila zrobiła krok w moją stronę. W jej oczach błyszczała mieszanka alkoholu i szaleństwa. „Naprawdę myślisz, że założenie drogiej sukienki zmienia to, kim jesteś? Jesteś służącą, Mayo. Zawsze będziesz pachnieć jak brudny mop”.
—Jestem tu jako gość.
„Jesteś tu jak żart. Wszyscy się z ciebie śmieją. Ricardo się z ciebie śmieje. Jesteś jego nową zabawką, żeby mnie wkurzyć. Jak tylko mu się znudzi, wyrzuci cię, tak jak zrobił to ze mną”.
„On jej nie wyrzucił” – odparłem, podążając za scenariuszem, żeby ją sprowokować. „Sama sobie to zrobiłaś, wybierając narkotyki zamiast syna”.
Twarz Camili się skrzywiła. Maska spadła.
„Nic nie wiesz!” syknął, przyciskając mnie do balustrady. „To dziecko jest moje! Ukradłeś mi je! Włamałeś się do mojego domu, wlazłeś mi do łóżka i odebrałeś mi życie!”
—Nikt go nie ukradł. Ty go skrzywdziłeś. A ja zamierzam go przed tobą chronić.
„Ochronić go?” Camila wybuchnęła histerycznym śmiechem. „Biedny głupcze. Nie masz pojęcia, z kim zadzierasz. Mam przyjaciół, którzy mogą sprawić, że znikniesz. Pewnego dnia pójdziesz po mleko i nikt cię już nie zobaczy. A Noah… Noah wraca do mnie, czy mu się to podoba, czy nie. A kiedy go zdobędę, nauczę go, jak cię nienawidzić”.
Posunął się o krok dalej. Wtargnął w moją przestrzeń osobistą, ewidentnie łamiąc zakaz zbliżania się do mnie w promieniu 500 metrów.
„Trzymaj się z daleka” – ostrzegłem. „Jest za blisko”.
„Gówno mnie obchodzi rozkaz. Ja tu rządzę”. Camila chwyciła mnie za ramię. Jej paznokcie wbiły się w moją skórę przez jedwab sukienki. Szarpnęła mnie gwałtownie w swoją stronę, potrząsając mną. „Słuchaj mnie uważnie, ty brudny czarnuchu! Zniszczę cię! Zabiję cię, jeśli będę musiał!”
Bingo!
„Uwolnić pannę Williams!” – dobiegł z cienia głos Harrisa.
Camila podskoczyła jak porażona prądem. Puściła moje ramię i odwróciła się z szeroko otwartymi oczami. Harris wyłonił się zza palm, a za nim dwóch umundurowanych policjantów, którzy czekali na sygnał.
„Jest pani aresztowana, pani De la Garza” – powiedział Harris, pokazując odznakę. „Rażące naruszenie zakazu zbliżania się, napaść fizyczna i groźby śmierci. Wszystko nagrane w wysokiej rozdzielczości na dźwięku i obrazie”.
„Co?” Camila spojrzała na Harrisa, potem na mnie, a potem na ukryte kamery w doniczkach. Uświadomienie uderzyło ją jak młot kowalski. „To pułapka! Ty pieprzona suko, wrobiłaś mnie!”
Policja złapała ją za ramiona. Zaczęła kopać i krzyczeć, tracąc cały elegancki spokój, z jakim tu przybyła.
"Puść mnie! Wiesz, kim jestem! Ricardo! Ricardo!"
Ricardo pojawił się w drzwiach tarasu. Ludzie w salonie tłoczyli się przy oknach, obserwując spektakl z otwartymi ustami. Ricardo patrzył na swoją byłą żonę, która się męczyła, tusz do rzęs spływał jej po policzkach i wykrzykiwała przekleństwa.
„To już koniec, Camila” – powiedział z absolutnym chłodem. „Ostrzegałem cię”.
Odciągnęli ją. Przeszła obok mnie, skuta kajdankami. Zatrzymała się na sekundę, ciężko dysząc. Jej włosy były potargane, a sukienka pognieciona. Nie wyglądała już jak królowa. Wyglądała jak osaczone zwierzę.
Pochyliła się w moją stronę i, mimo że policjanci ją trzymali, wyszeptała głosem, który przeszył mnie dreszczem:
—Myślisz, że wygrałeś wojnę… ale tylko podpaliłeś lont. Spalę cię. Ciebie, dziecko, was wszystkich. Przeżyj pożar, jeśli potrafisz.
Wsadzili ją do radiowozu w blasku fleszy. Tym razem nie były to zdjęcia z życia towarzyskiego. To były zdjęcia z miejsca zbrodni.
Zostałem na tarasie, drżąc. Ricardo zarzucił mi kurtkę na ramiona.
„Nic ci nie jest” – powiedział. „Już jej nie ma. Zostanie na jakiś czas zamknięta. Tym razem nie wpłacę kaucji”.
Skinąłem głową, ale nie mogłem przestać drżeć. Dotknąłem ramienia, w które mnie złapała. Jutro będę miał siniaki.
— „On przeżył pożar” — mruknąłem.
—Co powiedział?
„Nic” – skłamałem, bo Ricardo miał już dość do udźwignięcia. „Chodźmy do domu. Chcę zobaczyć Noaha”.
Wróciliśmy do rezydencji w milczeniu. Zwycięstwo powinno smakować słodko, ale smakowało jak popiół. Wygraliśmy, tak. Camila siedziała w więzieniu. Opinia publiczna była po naszej stronie.
Ale kiedy przechodziliśmy przez bramkę bezpieczeństwa, spojrzałem w mrok ogrodów. Czułem, że coś pękło tej nocy. Camila nie miała już nic do stracenia. A wróg, który nie ma nic do stracenia, jest najniebezpieczniejszy na świecie.
Tej nocy śnił mi się ogień. Śniło mi się, że rezydencja płonie, a ja biegłam po korytarzach, szukając Noaha, ale wszystkie drzwi były zamknięte i słyszałam śmiech Camili przez płomienie.
Obudziłam się spocona o trzeciej nad ranem. Poszłam do pokoju Noaha. Spał spokojnie. Siedziałam w bujanym fotelu, obserwując drzwi, z kijem baseballowym, o który poprosiłam Jaime „na wszelki wypadek”.
Nie wiedziałem, że mój sen był przeczuciem. Nie wiedziałem, że mimo iż Camila była w celi, jej macki sięgały daleko. A pieniądze… za pieniądze można kupić wiele rzeczy. Nawet zemstę z więzienia.
Prawdziwy koszmar miał się dopiero zacząć.
ROZDZIAŁ 5: CIEŃ BEZKARNOŚCI
Mówią, że sprawiedliwość w Meksyku jest ślepa, ale ja sądzę, że raczej przymyka oko, gdy kładzie się na nią wystarczająco dużo pieniędzy.
Minęły zaledwie 24 godziny od gali. 24 godziny, odkąd widziałem, jak policja wywleka Camilę, krzyczącą groźby i gubiącą przy tym szpilki. Tej nocy spałem ze spokojem, którego nie czułem od miesięcy, myśląc, że potwór jest zamknięty w betonowej klatce.
Jakże byłem naiwny.
Był szary wtorkowy poranek, jeden z tych dni, kiedy miejski smog przesłania nawet wzgórza. W dobrym humorze zeszłam do kuchni, nucąc piosenkę i przygotowując śniadanie dla Noaha. Czułam się lekko. Czułam się bezpiecznie.
Ale gdy tylko wszedłem do głównej jadalni, wiedziałem, że coś jest nie tak.
Ricardo siedział na czele stołu, ale nie jadł śniadania. Trzymał telefon przyklejony do ucha, a żyła na skroni pulsowała mu gwałtownie. Harris, szef ochrony, stał przy oknie, patrząc na ulicę przez lornetkę, sztywny jak posąg.
„To niedopuszczalne, proszę pana. Niedopuszczalne!” – krzyknął Ricardo do telefonu. „Złamał zakaz zbliżania się w obecności pięćdziesięciu świadków! Jest nagranie!”
Rozłączył się tak gwałtownie, że bałem się, że rozbije ekran.
„Proszę pana?” – zapytałem, stawiając tacę z kawą na kredensie. „Czy coś się stało?”
Ricardo spojrzał na mnie. Jego oczy były czerwone, przekrwione z wściekłości i bezradności.
„Odeszła” – powiedział. Jedno słowo, które spadło niczym kamień nagrobny na środek pokoju.
Poczułem, jak grunt pod moimi stopami zaczyna się poruszać.
Ciąg dalszy na następnej stronie
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
