Cofnąłem się, ale dalej ją obserwowałem. Nie ruszył w stronę basenu. Została tam, gdzie była, cicha i odcięta od reszty dnia.

Chwilę później poszedłem do łazienki. W domu panowała cisza. Kiedy się odwróciłem, Lily stała przy drzwiach.

Jego twarz była blada. Jej oczy były pełne łez.

"Babciu," wyszeptał. Mogę zostać u ciebie na chwilę?

Uklęknąłem i przytuliłem ją czuło. Przytuliła mnie, jakby cały dzień nosiła coś ciężkiego w środku.

"Co się stało, kochanie?" Zapytałam cicho.

Zawahał się przez chwilę, po czym wyszeptał: "Nie lubię, gdy mama i tata się złością. Mówią, że jestem zły, gdy nie słucham."

Serce bolało mnie. Musnęłam jej policzek. "Nie jesteś zły. Wiesz o tym, prawda?"

Pokręciła głową. "Mówią, że muszę się uczyć. A jeśli coś powiem, wpadnę w kłopoty."

Wtedy zrozumiałem, że nie mogę tego zignorować ani poradzić sobie sam.

"Miałeś rację, mówiąc mi to," powiedziałem cicho. Jestem tu, by cię chronić.

Zaprowadziłem ją do pokoju gościnnego i zamknąłem drzwi. Potem wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem, bez paniki, ale ostrożnie. Poprosiłem o pomoc. Wyjaśniłem jej, że moja wnuczka się boi i potrzebuje ochrony.

Kiedy wróciłem, Lily siedziała na łóżku, nerwowo kołysząc nogami.

"Czy mam kłopoty?" zapytał.

"Nie," powiedziałem stanowczo. Jesteś bardzo odważny.

Wkrótce potem głos Ryana rozległ się korytarzem.
"Mamo? Gdzie jest Lily?"

Weszłam na korytarz i zamknęłam za sobą drzwi do pokoju gościnnego.

"Odpoczywa," powiedziałem. Potrzebuje przestrzeni.

Ryan zmarszczył brwi. "Przesadzasz."

Zanim kłótnia mogła się zaostrzyć, ktoś zapukał do drzwi wejściowych.

Na zewnątrz stało dwóch spokojnych profesjonalistów, osoby przeszkolone, by pomagać rodzinom, gdy dzieci czują się niebezpiecznie. Mówili uprzejmie, zadawali pytania i uważnie słuchali.

Lily trzymała się blisko mnie. Po raz pierwszy tego dnia wydawało się, że może oddychać.

O zmierzchu zdecydowano, że Lily i jej brat tymczasowo zostaną u mnie, dopóki wszystko się nie załatwi. Bez krzyków. Bez dramatów. Tylko ochrona.

Tej nocy, gdy kładłem Lily do łóżka, trzymała mnie za rękę.

"Babciu," wyszeptała, "czy jestem złą dziewczynką?"

Pocałowałem ją w czoło i uśmiechałem się przez łzy.
"Nie, kochanie," powiedziałem. "Jesteś dobrą dziewczynką. I byłeś bardzo odważny, że się odezwałeś."

Zamknął oczy, wciąż trzymając moją rękę, bezpieczny, przynajmniej na tę noc.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.