6 lat po naszym rozwodzie poznałam Javiera w cukierni. Sprzedawca przywitał go serdecznie. Profesor Johnson, truskawkowe ciasto dla żony ponownie. Javier skinął głową, ale wtedy zauważył dwie tarty mango, które niosłem. Powiedział pracownikowi, żeby wpłacił je na jego konto. Odmówiłem i dostałem kartę, ale on zapłacił pierwszy. Kiedyś były dla ciebie drogie, powiedział cicho. Teraz jestem nauczycielem. Nie bądź taki uprzejmy. Mimo to odmówiłem.
Przyjrzał się mnie i westchnął. Ana, czy nadal masz do siebie żal? Za dużo myślisz, powiedziałem, głaszcząc obrączkę. Teraz miała nowego męża i córkę. Nie miałem czasu ani powodu, by trzymać urazę. Zaproponował mi podwózkę. Zrobiłem krok w tył. Nie, twoja żona może to źle zrozumieć. Jego dłoń zamarła. Elena wiedziała, jak bardzo jest zazdrosna. "Ana, wymienimy się numerami?" zapytała cicho. Pokręciłem głową. Nasz rozwód był brzydki. Wymazałam każdy ślad jego z mojego życia.
"Chcę tylko, żebyś była szczęśliwsza," powiedział mi. "Pozwól, że wyślę ci trochę pieniędzy. Uznaj to za rekompensatę za przeszłość." Prawie się roześmiałem. Wtedy, gdy upadłem przed nim, nie dał mi ani grosza. A teraz, gdy nie musiałem, chciałem być hojny. Kochanie, z kim rozmawiałaś? Podeszła dziewczyna w różowym płaszczu i wzięła go pod ramię. To była Elena. Gdy mnie zobaczył, jego uśmiech zbladł, zanim wrócił. Ana, jak długo? Dołącz do nas na lunch.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, zacząłem gadać, kurczowo trzymając się ramienia. Nie wyglądała już jak biedna, nieśmiała uczennica, którą sponsorowałem lata temu. Pod opieką Javiera był wypolerowany i wyglądał promiennie. "Byłem za granicą," powiedziałem mu po prostu. "Naprawdę, ale powiedzieli mi, że wróciłeś do domu po rozwodzie," zaczęła. Ale Javier przerwał jej i podał tort. Nie rozmawiajmy o przeszłości," powiedział. Elena nalegała, żebym poszedł z nimi na kolację.
"Uratowałeś mnie i sfinansowałeś całą moją edukację. Prosimy, pozwól nam zaprosić cię. "Brzmiało to tak szczerze, że odmowa wydawała się niegrzeczna. Przyjmę godzinę. Wybrali restaurację. Po drodze dała Javierowi kawałki ciasta. "Przepraszam, Ana," powiedziała żartobliwie. "Czasem zapominamy. Po latach małżeństwa wciąż nie możemy przestać się całować. Uśmiechnąłem się spokojnie. W porządku. Na studiach też nie mogłeś się powstrzymać. Jestem do tego przyzwyczajony. Atmosfera natychmiast zamarła. Przed kolacją Elena zabrała Javiera do sklepu z fajerwerkami.
Kochanie, czy nie obiecałaś fajerwerków na moje urodziny za trzy dni? Wybierzmy je. Gdy Javier wybierał projekty, jego głos złagodniał. Ten i Łzy Oceanu. Łzy oceanu były fajerwerkami, które robił dla mnie na każde urodziny. Świetne koncerty w całym mieście. Kiedyś kochał mnie głęboko. 10 lat razem udowodniło to, aż do dnia, w którym znalazłam intymne zdjęcie jego i Eleny ukryte w jednej z jego książek.
Sponsorowałem ją, przygarnąłem po uratowaniu z niebezpiecznej sytuacji i traktowałem jak siostrę. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że pójdę do jego pracowni, nieśmiało się uśmiechnę i ukradnę od mężczyzny, którego kocham. Ale przyłapałam ich razem na biurku i od tego momentu wszystko się rozpadło. Straciłem całą godność, domagając się odpowiedzi. Javier zaciekle ją chronił i wyrzucił mnie z domu. Próbowałem wszystkiego. Skonfrontowałem się z nimi. Protestowałam na jego uczelni, ujawniłam romans, ale on tylko się ochłodził.
W końcu, po nieudanej próbie samobójczej i byciu pod obserwacją, podpisałem papiery rozwodowe. Minęło 6 lat od tamtej pory. W restauracji niedaleko więzienia Elena objadła się do sytuacji. Ana, to miejsce jest pyszne. Javier i ja jemy tu cały czas. Pewnie dawno nie jadłeś francuskiego jedzenia. Właściwie to miałem dość tego za granicą. Odpowiedziałem. Spojrzała na moje ubrania. Czym się teraz zajmujesz? Nie pracuję teraz, odpowiedziałem.
Jego ulga była oczywista. Jeśli potrzebujesz pracy, możemy pomóc. Jale zatrudnia personel sprzątający. Byłabyś idealna. Javier lekko się skrzywił, ale nic nie powiedział. "Dziękuję, ale nie będzie to konieczne," powiedziałem spokojnie. W tym momencie zadzwonił mój telefon. "Ana," powiedział ciepło mój mąż Lucas. Odebrałam naszą córkę. "Chciałeś pikantnego kurczaka z Nashville, prawda? Talia i ja spotkamy się z tobą tam." Dobrze," powiedziałem cicho. Jestem przed Jaile. Kiedy się rozłączyłem, obaj patrzyli na mnie. "Ana, kto to był?" zapytała Elena.
"Mój mąż." Elena wstała. "Jesteś żonaty?" Twarz Javiera zbladła. "Ana, nie musisz udawać. Jeśli jesteś singlem, po prostu powiedz. Dlaczego kłamać?" Sposób, w jaki Javier to powiedział, miękko i ojcowsko, wywołał u mnie dreszcze. W przeszłości ten ton mi się podobał. Teraz brzmiało to po prostu jak protekcjonalność z nutą troski. Włożyłem telefon do torby. Nie kłamię. Nie ma mnie tutaj. Elena pochyliła się nad stołem, jej perfumy były ostre i słodkie.
Entonces, ¿dónde está tu esposo, tu hija? Nunca los mencionaste en línea todos estos años. Por supuesto que había buscado. Por supuesto que había intentado medir mi vida con la suya. Sentí el impulso familiar de justificarme, de desplegar toda mi historia como una prueba. En cambio, tomé un sorbo de agua y dejé que el vaso enfriara mis dedos. No comparto todo en línea dije. Te sorprendería lo tranquilo que es eso. Su sonrisa se crispó. Solo estamos preocupados por ti.
Desapareciste después del divorcio. Sin trabajo, sin publicaciones. La gente decía que tuviste una crisis y que nunca te recuperaste. Todavía podía saborear el antiséptico del hospital al fondo de mi garganta. Las ataduras. La voz de Javier fuera de la puerta diciéndole al psiquiatra que yo era inestable, obsesiva, peligrosa para mí. “Me recuperé”, dije. Mejor que recuperada. Javier me miró con atención, como si intentara resolver una ecuación diferencial. “Ana, de verdad podríamos ayudarte. Si estás luchando por trabajo, Jale siempre necesita personal”.
Elena tiene razón. No hay vergüenza en el trabajo honesto. No hay vergüenza en el trabajo honesto, pero sí mucha vergüenza en ofrecerlo de esa manera. Elena asintió envalentonada. El jefe de instalaciones es amigo de Javier. Le debe un favor. Imagínate, horas garantizadas, beneficios, acceso al campus. ¿Podrías traer a tu hija al césped en verano? Mi tenedor tintineó contra el plato. Ni siquiera me había dado cuenta de lo fuerte que lo estaba sujetando. “Gracias”, dije de nuevo. “Estoy bien.” Cualquier sermón que Javier estuviera a punto de empezar fue interrumpido.
Una risa familiar detrás de mí, cálida y sin prisas. “¡Ahí estás! Pensé que nos habías ganado para el pollo. ” Me giré y el restaurante se iluminó de una manera que la lámpara de araña nunca podría lograr. Lucas estaba en la puerta con Talia equilibrada en su cadera, sus zapatillas golpeando su chaqueta. Todavía vestía su traje azul de la reunión, la corbata suelta, el pelo ligeramente revuelto. Talia agarraba un pequeño búo de peluche agitándolo como un trofeo.
“Mami, chilló al verme. Vimos la gran biblioteca. Papi dice que está llena de libros de magos. Solo las secciones importantes”, dijo Lucas solemnemente. Luego me sonrió y por un segundo el resto de la habitación se difuminó. Cruzó el suelo como si le perteneciera, pero no lo hizo de la forma descuidada de Javier. Lucas se movía consciente del espacio que otras personas necesitaban. “Siento llegar tarde”, dijo inclinándose para besarme la frente. Olía a jabón limpio y viento de ciudad.
El tráfico cerca de la plaza era una pesadilla. Pude sentir a Javier y Elena observándonos, su silencio zumbando. Lucas, dije enderezándome un poco. Ellos son viejos conocidos. Javier Johnson y su esposa Elena. Lucas pasó a Talia a su otro brazo y ofreció su mano libre. Encantado de conocerlos. Soy Lucas Rots. El nombre cayó como una piedra en agua tranquila. Los ojos de Javier se abrieron, su boca se abrió y se cerró. Elena parpadeó rápidamente, luego miró hacia el frente del restaurante como si estuviera comprobando lo que había escuchado.
Rads repitió. La sonrisa de Lucas se inclinó. Conocía esa mirada. La recibía a menudo como en el centro roads de neurociencia translacional. Sí, pero esta noche solo soy el portador de la merienda de Talia. Talia me frotó la cara con el peluche del búo. Mami, él dice, “Hola, búo tiene hambre.” La mirada de Elena se movió entre el traje de Lucas, su reloj, la forma en que apoyaba la mano en mi silla. El pulido restaurante francés europeo de repente se veía pequeño a nuestro alrededor.
Javier fue el primero en reaccionar. Se levantó tan rápido que su silla chirrió. “Doctor Rads, yo hemos intercambiado correos electrónicos.” Su voz era ronca. Sobre la beca dotada. No me di cuenta de que usted era. Sus ojos se deslizaron hacia mi anillo de boda. El entendimiento amaneció y luego algo parecido al pánico. Lucas frunció el ceño ligeramente. Sobre la beca de cognición clínica, usted está en el departamento de psicología, ¿verdad? Educación, corrigió Javier rápidamente. Pero superviso cursos del listado cruzado.
Esperaba. Se cortó tensando la mandíbula. No tenía idea de que usted y Ana estaban casados. La mano de Lucas rozó mi hombro. Casi 4 años ya, dijo. Mantenemos las cosas discretas. Internet no necesita criar a nuestra hija. Elena se sentó lentamente. El brillo juguetón de sus ojos se había apagado en cálculo. Ana, dijo suavemente. Nunca nos dijiste que tu esposo era ese doctor Rades. Qué gracioso. Dije. Tú nunca me dijiste que tú y Javier estaban durmiendo juntos mientras yo pagaba tu matrícula.
Sus mejillas se enrojecieron tan rápido que fue casi hermoso. Yo, eso fue un malentendido. Tartamudeó. Solo estábamos Elena. La voz de Javier fue aguda. El profesor llamando a su alumna al orden. Aquí no, aquí no. La misma frase que me había gritado en los escalones de la universidad cuando le rogué que admitiera el romance. Aquí no, Ana, no te humilles. Excepto que esta vez la humillación no era mía. El camarero apareció flotando nervioso. Mesa para tres. Preguntó Lucas.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
